gazeteniz
Roda UYANIK

Sabır, Acı İlaç

Roda UYANIK 4769 görüntüleme

Hayat, her şekilde insanın büyük imtihanı! Dönüm noktalarında, zamana bahşedilen kuru eyvallahların bile tükendiği sersem sanışlar!

İlenmelerin körsel şölenlerine batılan zaman! Kendinden öte ne varsa öpüp başının üstüne koyduğu kıytırık ödün çuvalı! Hiç kekre ikindiler bekleyişine bürünmeden, çekip gidilesi zaman!

Tuhaflığından başka başak olgunlaşmasın diye ite kaka yürütülen hayat!

Oysa kaderinin eleji rüyası, hangi uykuya nasipti ki? Kaç göçe zorlandı da elini hep kuzeyden açtı leylekler... İnanması bir güz gibi gerçekti de ne oldu? Öyle hiç açmadan gözünü, seyretti durdu ikindisinden vurulan zamanı !

Ahhh zaman!

Kahrolası kara perde!

Hiç mi acımadı canın, kaynar su dökülürken düşüncelerine? Hiç mi dert edinmedin, tüm cümlelerin öznelerinden vurulurken? Bir kez de mi dönüp bakmadın o kitabın kapağına? Ne çok şey anlatıyordu oysa!

Şimdi ne kadar da boş duruyor değil mi çalınan kalbin! Ne kadar da yorgun...
Ne demişti kulağı kesik kadın ;
'Sabır, acı bir ilaçtır'...

Deme be deme! Hiç eksiltmemişsin gibi ömrünü... Çok uzun yıllar biçilmişçesine sanki... Deme!

Sabır, ne kadar çok istersen o kadar bahşedilen ... Memnuniyetine kılıflar ararken yok eden! Perişan eden! Seni bir daha var etmeyecek olan!

Bana sabır deme! Bana, hayatın tüm kötülüklerini eriten, sevince ortak koşturan bir künyedir artık de! O siyah perdenin paramparça olacağını de artık ! En yaşanılası nefesin, bir anne kucağı olduğunu anlat bana yorulmadan... Tüm şehir yıkılsa , sadece o kitap kalır de bana ... Bana sabır deme ! Bana unut de! Her günün bir Roda olduğunu tekrar tekrar öğret bana... Ki alnım böyle her değdiğin de yere bir kapının daha açılacağına inandır beni!

Bana sabır deme!
Bana unut de!
Bana Roda de! De ki gün doğuşu yeni kitabın kapağı olsun başımı vurayım ona milyonlarca kelimemle...